پرونده جفری اپستین؛ زنان قربانی که صدایشان شنیده نشد!

زنان قربانی چه گفتند و این روایت‌ها چه الگوهایی را نشان می‌دهد؟

شهادت‌های زنان قربانی، اگرچه مستقل از یکدیگر ثبت شده‌اند، اما تصویری تکرارشونده از مکانیزم سوءاستفاده ارائه می‌دهند؛ موضوعی که به اعتبار این روایت‌ها می‌افزاید. بسیاری از آنان توضیح داده‌اند که در سنین پایین، بدون درک کامل از موقعیت، وارد شرایطی شدند که به سوءاستفاده آشکار انجامید. ویژگی مشترک این روایت‌ها، نه اغراق احساسی، بلکه اشاره به عناصر ساختاری است: ناتوانی در «نه گفتن»، وابستگی مالی، و احساس بی‌پناهی در برابر فردی با قدرت و اعتبار اجتماعی بالا. بخش مهمی از قربانیان نیز تأکید کرده‌اند که تا سال‌ها خود را قربانی تلقی نمی‌کردند؛ بلکه مسئول یا مقصر دانسته می‌شدند، موضوعی که تأخیر در گزارش رسمی را توجیه می‌کند. این روایت‌ها، بیش از آنکه بر رنج فردی تمرکز داشته باشند، سازوکارهای خاموش‌سازی و فقدان مسیرهای امن برای افشاگری را برجسته می‌کنند • وابستگی مالی← دختران اغلب از خانواده‌های کم‌درآمد بودند؛ پول پیشنهادی برایشان غیرقابل چشم‌پوشی به نظر می‌رسید و خروج از چرخه را سخت می‌کرد. • قدرت نابرابر و ترس← اپستین نه تنها ثروتمند، بلکه فردی با ارتباطات بالا بود؛ قربانیان احساس می‌کردند در برابر او هیچ قدرتی ندارند. • خاموش‌سازی درونی← سال‌ها بسیاری خود را مقصر می‌دانستند و این احساس گناه، همراه با ترس از بی‌اعتمادی دیگران، دلیل اصلی تأخیر در گزارش رسمی بود.