وقتی با حمله شیمیایی آمریکا چند میلیون ویتنامی از بین رفتند و دنیا در شوک فرو رفت، در همان شرایط نفس‌گیر، زنان ویتنامی یک حماسه متفاوت خلق کردند.

آن‌ها در نبود مردانشان، چرخ‌های کشور را به حرکت درآوردند؛ وارد مزارع شدند تا با کشاورزی غذای ملت را تأمین کنند و هم‌زمان، هزاران زن مانند یک سرباز تمام‌عیار پشت ضدهوایی‌ها نشستند و شلیک کردند.

بار سنگین مادری و پرستاری از مجروحان نیز بر دوش آن‌ها بود تا مردانی که در جبهه می‌جنگیدند، پشتشان به این زنان گرم بماند. در حالی که فمینیسم غربی القا می‌کند «آزادی یعنی فقط خودت مهمی»، ویتنام با صدای بلند فریاد زد: آزادی یعنی مشارکت و زندگی!

جالب است بدانید که از زمان جنگ تا همین امروز، ویتنام رکورددار کمترین شکاف جنسیتی در جهان است و زنانش همچنان در خط مقدم فعالیت‌اند. ویتنام امروز زنده است، چون زنانش به جای «ابزار»، ستون‌های استوار جامعه بودند.

راستی… انتخاب تو کدام است؟ فمینیسم غربی یا آزادی واقعی؟