آرتور شوپنهاور، فیلسوف آلمانی قرن نوزدهم، می‌گوید: «زنان، به‌دلیل ضعف فیزیکی و روحی، بیشتر از مردان به حیله و نیرنگ متوسل می‌شوند.»

ژان‌ژاک روسو معتقد بود: «زن‌ها برای خوش‌آمد مردان به دنیا آمده‌اند؛ تمام تعلیمات و هنرشان باید برای زیبا جلوه‌دادن خودشان باشد.»

برنارد شاو گفته: «هر زنی که می‌خواهد برابر با مرد شود، جاه‌طلبی کمی دارد.»

و نیچه، فیلسوف جنجالی آلمانی، گفته بود: «وقتی زنان به‌دنبال برابری با مردان می‌روند، زیبایی‌شان را از یاد می‌برند.»

اما واقعاً چه چیزی باعث شده تعداد زیادی از متفکران گذشته نگاهی منفی به زنان داشته باشند؟ آیا زن در طول تاریخ واقعاً موجودی ضعیف شمرده می‌شده یا قربانی تفکر مردسالارانه بوده است؟

تاریخ نشان می‌دهد که در بیشتر جوامع، زنان از حقوق اساسی خود مانند مالکیت، آموزش، و تصمیم‌گیری اجتماعی محروم بوده‌اند. با این حال، در کنار همه این محدودیت‌ها، زنانی بوده‌اند که با استعداد و اراده‌شان، دیوارهای سنت را شکسته‌اند و مسیر جدیدی را برای زنان بعد از خود هموار کرده‌اند.

از ماری کوری گرفته تا سیمون دوبووار، از ملکه الیزابت تا مادر ترزا… هر یک با حضور و اثرشان ثابت کردند زن بودن، محدودیت نیست.